هرگز در مسیر پموده شده گام ندارید، زیرا این راه تنها به همان جائی میرسدکه دیگران رسیده اند.(گراهام بل)

گذر زمان بر آنها که منتظر میمانند بسیار کند ، بر آنها که می هراسند بسیار تند، بر آنها که زانوی غم در بغل میگیرند ،بسیار طولانی و بر آنها که به سرخوشی  میگذرانند بسیار کوتاه است، اما بر آنها که عشق می ورزند ،

زمان را آغاز و پایانی نیست.(ویلیام شکسپیر)

درک زندگی تنها با نگاه به گذشته میسر است، اما زندگی کردن تنها با نگاه به آینده.(سورن کیرکگارد)

اگر میتوانستم به جوانی بازگردم ، باز هم تمام همان اشتباهات را میکردم اما قدری زودتر.(تالولا بنکهد)

کسانی هستند که با ما صحبت میکنند و ما به آنها گوش نمی دهیم ،کسانی هستند که ما را آزار میدهندو جراحت ماندگاری باقی نمی گذارند، اما کسانی هستند هم هستند که تنها سر راه زندگی ما قرار میگیرند و مهرو نشانشان را برای همیشه بر ما میگذارند.(سیسیلیا میرلز)

عشق بهترین نغمه در موسیقی زندگی است .انسان بدون عشق ، هرگز با همسرائی باشکوه بشریت همنوا نخواهد شد.(روک شنایدر)

آنچه که در زیر میبینید برخی از دیدگاه های من در مورد حقوق زن و تحلیلی بر جایگاه زن در جوامع غرب در دوران سلطنت پهلوی و در انقلاب اسلامی و  اسلام است

طبیعی است که این متن نظر من بوده و ممکن است با نظر شما متفاوت باشد. خواهش میکنم که علی رغم طولانی بودن مطلب آن را بخوانید و حتما نظر هم بدهید.و از دست من هم ناراحت نشید.

در جوامع غرب

در قرن بیستم مسأله حقوق زن در برابرحقوق مرد مطرح شد.در همه نهضتهای اجتماعی غرب , از قرن هفدهم تا قرن حاضر , محور اصلی دو چیز بود: آزادی و تساوی .پیشگامان این نهضت , آزادی زن و تساوی حقوق او را با مرد مکمل و متمم نهضت حقوق بشر دانستند و مدعی شدند که بدون تأمین آزادی زن و تساوی حقوق او با مرد سخن از آزادی و حقوق بشر بی معنی است , و بعلاوه , همه مشکلات خانوادگی ناشی از عدم آزادی زن و عدم تساوی حقوق او با مرد است و با تأمین این جهت , مشکلات خانوادگی یک جا حل می شود . (و حال دیدیم که چگونه حل شد و جوامع غرب از از هم گسیختن بنیان خانواده و بحرانی که در آن فرو رفته اند نگرانند و با اینکه خیلی اعتراف نمی کنند ولی بدین نتیجه رسیده اند که این حرکتشان نه تنها خدمت به زن نبود که خیانت به وی بود  البته این به دلیل این در سطر های پائین توضیح داده میشود.)

این نهضتهای در زمینه تساوی و آزادی همه معجزه ها را از معنی این دو کلمه (تساوی و آزادی) خواستند . غافل از اینکه تساوی و آزادی مربوط است به رابطه بشرها با یکدیگر از آن جهت که بشرند , و به قول طلاب تساوی و آزادی حق انسان بماهو انسان است زن از آن جهت که انسان است مانند هر انسان دیگر آزاد آفریده شده است و از حقوق مساوی بهره مند است , ولی زن انسانی است با چگونگیهای خاص و مرد انسانی است با چگونگیهای دیگر , زن و مرد در انسانیت برابرند ولی دو گونه انسانند , با دو گونه خصلتها و دو گونه روانشناسی. در این نهضت به این نکته توجه نشد که مسائل دیگری هم غیر از تساوی و آزادی هست . تساوی و آزادی شرط لازم اند نه شرط کافی.

تساوی حقوق یک مطلب است و تشابه حقوق مطلب دیگر . در این نهضت عمدا یا سهوا تساوی به جای تشابه به کار رفت و برابری با همانندی یکی شمرده شد. انسان بودن زن موجب فراموشی زن بودن وی گردید . در حقیقت ، بدبختیهای قدیم زن غالبا از این جهت بود که انسان بودن زن به فراموشی سپرده شده بود و بدبختیهای جدید از آن است که عمدا یا سهوا زن بودن زن به فراموشی سپرده شده است.

حالا میریم سراغ زن  در دوره پهلوی

یه شعر جالب یادم اومد:

حجاب بر رخ زن سد باب معرفت است/کجاست دست تمدن که فتح باب شود

این دست تمدن که فتح باب کرد ، دست رضاخان بود.

در زمان پهلوی بعد از برخورد رضاخان(کشف حجاب)شروع به فرهنگسازی کردند وکم کم بعد از چند دهه جا انداختند که زن باحجاب زن مرتجع و عقب مانده  است ، زن پیشرفته و مترقی ، زن برهنه است.

و کار بجایی میرسد که محمرضا پهلوی چنین می گوید: زمان پدر من مردم هنوز شعور نداشتند ، پدر من می بایست با زور تفنگ و پلیس آنها را بی حجاب می کرد ولی زمان من پیشرفت کردند و خودشان فهمیدند . حالا خود خانمها بدون نیاز به چماق و تفنگ خودشان دارند برهنه و بی حجاب می شوند و پیشرفت می کنند ، دیگر زمان ما نیازی به بگیر و ببند و اینها نیست .

در حالی که قبل از انقلاب اسلامی نه تنها به زنان بها داده نمی شد ، بلکه آن ها را بازیچه قرار می دادند تا به مطامع شهوانی و حیوانی خود برسند.

حالا سراغ اسلام و انقلاب میرویم.

اسلام منطقی متعادل در مورد زنان دارد.در فرهنگ اسلامی وارد شدن زن در اجتماع به معنی اینکه اجتماع محیط شهوترانی بشود نیست . در فرهنگ اسلام زن و مرد دو انسانند با يک حقيقت وجودي و در انسانیت متساوی و متشابه یعنی در آنچه که به انسانیت انسان مربوط می شود، برابر و همانند یکدیگرند ولی در عین حال مرد انسان مذکر است و زن انسان مؤنث در خود طبیعت میان مرد و زن تفاوتهایی هست.امام مي فرمايد: از نظر حقوق انساني تفاوتي بين زن و مرد نيست، زيرا که هر دو انسان هستند، زن حق دخالت در سرنوشت خويش را همانند مرد دارد. بله در بعضي موارد تفاوت هايي بين زن و مرد وجود دارد که به حيثيت انساني آنها ارتباط ندارد.

بعضی از حقوق و مسئولیتهای زنان با مردان متفاوت است که به خاطر تفاوتهای طبیعی نقشهایی است که مرد و زن در خانواده و جامعه دارند و این تفاوت به نفع هر دو آنهاست و این تفاوت ارزشی نیست که یکی ارزشش بیشتر است و یکی کمتر است و از این تفاوتها هم نباید علیه هم سوء استفاده کنند بلکه به هم خدمت کنند .

مردان و زنان بدانند خانواده را نباید قربانی کار بیرون بکنند ، چون خودشان قربانی می شوند(همان طور که در جوامع غربی شد) ، ولی در هر سه عرصه فردی و خانواده و اجتماعی باشند .

 عدم توجه به وضع طبیعی و فطری زن بیشتر موجب پایمال شدن حقوق او می گردد. در نظر گرفتن وضع طبیعی و فطری هر یک از زن و مرد ،زن را در وضع بسیار مناسبی قرار می دهد که نه شخصش کوبیده شود و نه شخصیتش . زن و مرد دو ستاره اند در دو مدار مختلف , هر کدام باید در مدار خود و فلک خود حرکت نماید . شرط اصلی سعادت هر یک از زن و مرد و در حقیقت , جامعه بشری , اینست که دو جنس هر یک در مدار خویش به حرکت خود ادامه دهند . قرآن کریم , به اتفاق دوست و دشمن , احیا کننده حقوق زن است. ولی قرآن هرگز به نام احیای زن به عنوان انسان و شریک مرد در انسانیت و حقوق انسانی , زن بودن زن و مرد بودن مرد را به فراموشی نسپرد.

امام (ره ) در سخنرانی ها و نصیحت های شان مسئله زنان را پیش می کشد و آن جمله تاریخی را بر زبا ن جاری می سازند که " آن ظلمی که بر زنان در طول تاریخ رفته است بر هیچ قشری از مردان نرفته. يعني امام زن ها را با حقيقت اسلام و با ماهيت ديني و ملي خودشان آشنا کردند و به آنها ميدان و بها دادند.

امام می فرماید: ما مي خواهيم زن به مقام والاي انسانيت برسد در سخنان امام بارها تاکید شده است :اسلام زن را مثل مرد در همه ي شؤون ، همان طوري که مرد در همه ي شؤون دخالت دارد ، دخالت مي دهد .

يکي ديگر از مسايلي که بسيار مورد توجه امام(ره) بوده است، نقش والاي زنان به عنوان مادر بوده است.در اين مورد مي فرمايد: شما خانم ها شرف مادري داريد که در اين شرف از مردها جلو هستيد، و مسئوليت تربيت بچه را در دامن خودتان داريد، اول مدرسه اي که بچه دارد دامان مادر است.

حضرت امام چنان که اشاره شد ، دخالت در سرنوشت خود و شؤون اجتماعي را نه تنها حق بانوان بلکه تکليف شرعي و به عنوان عمل به وظيفه ي ديني و اجابت دعوت الهي مي شمارند.

ايشان گفتند زنان دوش به دوش مردان و بلکه جلوتر از مردان براي انقلاب کار کردند و در وصيتنامه الهي سياسي شان اولين فراز بعد از اقرار به توحيد و نبوت و امامت و ثقل اکبر و اصغر اولين فرازشان بانوان است. ايشان مي گويند که من به بانوان کشور افتخار مي کنم. اين خيلي حرف بزرگي است. در وصيت نامه الهي سياسي شان زنان را با اسلام برابر دانستند و گفتند که اسلام انسان ساز است و زن هم انسان ساز است و زنان را هم وزن اسلام قرار دادند.

این بود خلاصه ای از آنچه که اینجانب در نظر خویش داشتم البته این را قبول دارم که در جامعه ی مانیز تبعیضاتی نسبت به زن صورت میگیرد که به دلیل اسلام و قرآن نیست بلکه به دلیل عدم عمل به اسلام و قرآن است و ما هر آنچه که میبینیم مبنی بر تکریم جایگاه زن است چه در قرآن چه در احادیث و روایات و چه در سخنان علمای دین چون امام خمینی (ره)

آنچه که من را نگران ساخته این است که برخی به اصطلاح روشنفکران و حامی بانوان (برخی نه همه) می خواهند زن را به سمتی بکشند که غرب یک قرن پیش کرد و پی برد که اشتباه کرده است.

سلام به همه ی دوستان عزیزم

امیدوارم حالتون خوب باشه

می خوام یه پست بذارم ولی نمیدونم در مورد چی باشه آخه میدونید قول داده بودم دیگه نکات اخلاقی تا یه مدت در وبلاگ نذارم البته بیشتر دوستان عزیز پست های اینطوری را دوست دارند.

حالا که دارم مینویسم مستقیما دارم در محل پست جدید بلاگفا می نویسم و نمی خوام مثل دفعه های قبلی ویرایشش کنم.

هر چی فکر میکنم تنها موضوعی که به ذهنم می یاد یه سری چیز هایی بود که امروز در مورد شهید دکتر سید محمد حسین بهشتی  خوندم و چیز هایی که در طول دوران عمرم از ایشون خوندم.حالا که کمی فکر میکنم میبینیم این پست طولانی خواهد شد ولی حتما بخونیدش.

ایشون واقعا انسان بزرگی بود ، کسی که اگه زنده بود حالا 100 سال جامعه مان جلوتر بود.

آخه خیلی ها را در اول انقلاب ضد انقابی ها از ما گرفتند( شهید مطهری ،شهید بهشتی ، شهید رجایی ،شهید باهنر،شهید محمد منتظری و خیلی ها ی دیگه که اگه بخوام اسم همشون را بنویسم خیلی طول می کشه.)

من یه چیز واقعا در زنگی ام رنجم داده و اون هم سادگی مردم عامه است و اینکه به هر طرفی که بکشی شان به همان طرف می روند. در اوایل انقلاب بنی صدر و دیگران خیلی بر ضد شهید بهشتی می گفتند به حدی که تا شهید بهشتی وارد یه شهر میشه جلویش خر می کشند و دیوار های شهر پر بود از شعار بر ضد دکتر

یکی از دوستان دکتر بهشتی می گفت من در مجلس  خبرگان به ایشون گفتم که چرا از خودتان دفاع نمی کنید،چرا جوابشان را نمی دهید.شهید می گه :من باید آنقدر ایمانم را قوی کنم که خدا از من دفاع کنه و دفاع ما با دفاع خدا خیلی متفاوته.

از اونجایی که بیشتر دوستان از نسل جوان هستند اگه اطلاع ندارید از پدر و مادرتون که بپرسید بهتون میگن(همان طوری که پدر من برایم گفت) ایشان پیروز همیشگی جلسات مناظره بودند و با هر کسی با هر اندیشه ای به مناظره می نشستند.

از خاطرات پسر شهید بهشتی بود که ایشون تعریف می کرد با پدرم در آلمان که بودم  یه دفعه حزب توده ای ها( اینها کمونیست بودند) مناظره با شهید می گذارند آن هم در طبقه دوم یه مشروب فروشی

شهید که وارد میشه میبینه که چه و ضعی و دور هر مردی هم 3 یا 4 تا دختر با وضع مستهجنی نشسته بودند  شهید یه حصیر دنبالش بوده میگه که من باید نمازم را بخونم و حصیر را پهن میکنه و نمازش را میخونه که باعث میشه جو عوض بشه.

بعد از شروع جلسه بعد از حرف های مجری نوبت دکتر میشه و اونها هر سئوالی که می کنند محو سبک بیان و جواب های شهید میشند و به حدی در مناظره می مانند که شروع به تمسخر میکنند.

یکی از حضار از شهید می پرسه که می گویند در بهشت رود هایی از عسل روان است و من از عسل بدم میاد حالا وضعیت چی میشه. که همه با حالت تمسخر می خندند که استاد در کمال خونسردی میگه اول باید ببینیم شما را بهشت راه می دهند،بعد فکری به حال این مشکل میکنم که خنده بر دهان حضار میخشکد.

حالا سه چهار تا جمله از استاد شهید دکتر بهشتی:

ما شیفتگان خدمتیم نه تشنگان قدرت(ای کاش همه این جور بودند اونوقت چی میشد نظرتون چیه حتما بنویسید)

یک نویسنده باید وقتی نوشته ای را به جامعه عرضه کند که به صحن و اتقان آن ایمان حاصل کند،شاید باید 5 هزار کلمه خواند تا فقط 5 کلمه نوشت(قابل توجه خودم و دوستانی که به این اصل پایبند نیستیم البته با عرض پوزش)

و اوج شخصیت استاد در این جمله:

هرگز ساعتی را نگذرانده ام که در آن نشسته باشم و بگویم خوب ،کارها الحمدالله تمام شد.تاریخ اسلام و تاریخ انقلاب های دنیا ،برای ما روشن می کند که دشمنان حق و عدل ،هیچ وقت آرام نخواهند نشست.

قربون همتون برم

ممنون که وقت گذاشتید

جهت شادی روح شهید صلوات

سلام به همه ی دوستان عزیزم

امیدوارم که تا اینجای تعطیلات خوش گذشته باشه  این پست اگرچه یه کم طولانیه ولی جالبه حتما کامل بخونیدش و من هم قول میدم که از پست بعدی دیگه خیلی نکته اخلاقی در وبلاگ نگذارم.در آخر این پست هم یه دسته گل هست تقدیم به همه ی شما دوستان گلم.

ای خدای بزرگ کمکمان کن تا به خاطر بیاوریم  آن کسی که دیشب در خیابان راه ما را بست،مادر تنهایی بود که آن روز بعد از نه ساعت کار می راندکه با عجله به طرف خانه برود تا شام درست کند ،به درس بچه ها برسد ،رخت ها را بشوید و چند دقیقه با ارزش را کنار فرزندانش بگذراند.

کمکمان کن تا به خاطر بیاوریم آن مرد جوان و ژنده پوشی که تنش را خالکوبی کرده و بدون اینکه تغییر مثبتی در زندگی اش بدهد، دانشجوی نوزده ساله ای بود که همه ی حواسش در پی امتحانات پایان ترمش بود و میترسید نتواند برای ترم بعد وام تحصیلی بگیرد و مخارج تحصیلش را بپردازد .

خدایا به یادمان آور آن انسان بی تفاوتی که هر روز در یک گوشه نشسته و گدایی می کند ( در حالی که باید کار کند !) اسیر اعتیادی است که ما فقط میتوانیم آن را در وحشتناک ترین کابوس های شبانه مان ببینیم.

کمکمان کن تا به خاطر بیاوریم آن زوج پیری که آهسته و با زحمت در راهروی فروشگاه (ضمن سد کردن راه دیگران)قدمی می زنند و از لحظات خود بهترین استفاده را می برند(اگر چه نتیجه ی آزمایش های هفته ی قبل زن نشانگر این است که آخرین سال خرید مشترک آن دو خواهد بود و می خواهند این لحظات آخر را با هم مزمزمه کنند. )

خدایا بیادمان آور که آن شهدایی که با شنیدن نام آنها هیچ حسی در درون ما بر انگیخته نمی شود روزگاری همچون ما آرزوهایی داشتند.

بارالها به یادمان آور که آن فرد با ویلچر که چند روز پیش ساعتی را در کنار خیابان منتظر عابری بود تا به او کمک کند تا از خیابان رد شود ،جانبازی است که روزی با کمال میل و با افتخار پاهای خود را تقدیم آیندگان کرد.

ای خدای بزرگ هر روز به یادمان بیاور که از میان همه ی نعمت هایی که به ما ارزانی داشته ای بالاترین آن محبت است ، اگرچه کافی نیست که به عزیزانمان محبت کنیم.

خدایا دلهایمان را بگشا ،نه فقط به روی نزدیکانمان ،بلکه به روی همه ی انسان ها.

یاری مان  کن تا دیر قضاوت کنیم و زود ببخشیم .

یاری مان کن تا شکیبایی ، همدلی و مهربانی کنیم.