بخشی از داستان شهاب (نوشته ی خودم )

- سال های زیادی از زندگی ام بی تو گذشت ، انگار همین دیروز بود ، نه شاید خیلی نزدیک تر از دیروز ، شاید همین چند ساعت پیش ، شاید هم همین حالا.

من بودم و سیاهی شبهای بی انتها ، من بودم و سکوت زخمی آهنگ های تو ، من بودم و گریه در اوج غربتم ، من بودم و عقده ی تلخ باورم ، من در کمین پنجره ای ، آرام و بی نفس.

 

-من در سکوت ،لا به لای نبض یاد تو.

ورق برگشت ...

 من به تو رسیدم.

 پر از فریاد بودم ، پر از روزهای تنهایی.

دوست داشتم پروانه باشم و رها ، مثل فصل های تکرار ، در آغوش زمان ، دور از رنگ ها ،

در دفتر سفید نگارها

به تو برسم و میهمان تو باشم.

- دوست داشتم تو را در شب روشن ، در زیر درخت احساس ،در پرتو مهتاب دریابمت.

میخواستم همراه نغمه های مرغ مینا به سوی دریا بیایم تا سیلی های پی در پی امواج وحشیش را فریاد زنم و گذر سال های بی تو را بنگرم ،

ولی دریغ در این ساحل شنی

حتی سایه ام هم مرا نفهمید.

 

اکنون هنگامه ، هنگامه ی هجرت است ، بار سفر را برای همیشه از این دیار بسته ام.

 

 

 

 

 

سلام.

 خیلی وقته نرسیدم سری به این آلونکم بزنم،تمومه در و دیوارش گرد و خاک گرفته.خیلی وقت بود که دلم براش تنگ شده بود،یه چار دیواری که توش احساس آرامش میکردم و هرچی که توش میخواستم مینوشتم.نمیدونم چرا چند وقته که میخوام تو این وب پست بزارم حتی اگه برسم هم یه جوری میشه که پست نمیزارم.این یه شعر نامربوط به حرفم،فقط برای قشنگی:

آری!دل من برای تو تنگ شده
 ازدوریت این زمانه بی رنگ شده
گم می شوم ودلم تورا می جوید
انگارنه انگار...!دلت سنگ شده

شعر از الهام حسینی

تو این مدت خیلی کارا کردم که توضیحش خیلی وقت میخواد،خیلی کار نیمه تموم دارم،شعر،ترانه و رمان و ... که امیدوارم از این چند روزه سرم خلوت بشه.

یه ترانه که تو شب شعر دفاع مقدس خوندم و تو همون لحظات آخر و به قول معروف دقیقه نودی بود رو براتون میزارم:

سعی شده که این ترانه از زبان یه همرزم سردار شهید حاج احمد کاظمی که سال 84 در روز عرفه به شها دت رسید سروده بشه ،همینجا از همه ی همرزمای اون عزیز عذر میخوام که خودمو جای اونا گذاشتم:

دس تکون دادی و رفتی ،واسه ی دفعه ی آخر

                                               پرکشیدی توی ابرا،مثه پرواز کبوتر

من دیگه تو رو ندیدم ، جز تو اون قاب شکسته

                                              اینجا تو قاب نگاهم،غم غربتت نشسته

حاجی احمد،دل تنگم واسه خوبیت مینویسه

                                             میدونم چشمای ابرا ،از غمت همیشه خیسه

حالا رفتی توی تاریخ،واسه تکرار حماسه

                                            جای تو کنار مولاس،یا کنار گل یاسه

رفتی اما جون زهرا،واسه رفتنم دعا کن

                                            دل من بی تو گرفته ، یه گوشه چشمی به ما کن

همنفس خدانگدار،داری میری به سلامت

                                           واسه دیدار دوباره،وعده ی ما به قیامت

سلام

سلام

چند وقتی نرسیدم بیام نت (حدود دو ماه) بالاخره امروز یه سر اومدم.این چند وقته دارم یه داستان مینویسم احتمالا اسمش کافه هنر بشه.گاهی هم ترانه میگم.

یه ترانه ی خیلی جدید(یکی از اتود های قدیمی که تازه دیشب گفتمش) که البته خودم هنوز ازش  راضی نیستم و در سطح بقیه ی ترانه های یکی  دوماه اخیرم نیست ولی بد نیست رو در پائین آوردم.با نظراتتون کمک کنید تا بهترش کنم.

خیال روی تو برده،قرار نیمه شبهامو                   

                                                                             هنوزم باورش سخته،بسازم بی تو فردامو

چه فردایی میشه بی تو،بدون اون همه احساس

                                                                              تو رفتی من نفهمیدم،همونجا آخر دنیاس

یه بغضی تو صدام مونده ، از اون روزی که میرفتی  

                                                                         چشای خیسمو دیدی،خداحافظ که میگفتی

حریم آبی چشمات،گذرگاه غزلها شد

                                                                       نهال خاطرات ما،اسیر برف و سرما شد

تا برگردی به این خونه،شبا تا صبح بیدارم

                                                                       تو هر پیچ ترانه من،برایت شمع می آرم

بزار هرم نفسهاتو،رو لبهام حس کنم بازم

                                                                      بیا با گرمی دستات،دوباره زنده شه سازم

                                                     مانا باشید

((آن شب بارانی هنوز یادت هست که چگونه پنجه های باران ملتمسانه بر شیشه ی پنجره ات  چنگ میزدند و تک چراغ کوچه پشت پنجره ات سوسو میزد.                                                                

مرا به یاد آور که نبض گریه های  باران نوای گامهای خسته ی من بود و تک چراغ کوچه آخرین شعله ی قلب شکسته ام.))                                                                                                                  

 از داستان شهاب نوشته ی خودم

خاطرات خوب ماها قصه شد، توی کتاباس        

                                                      کاش میشد اینجا بمونم اما این فقط یه رویاس

شروع یکی از آخرین ترانه هام

کاش میشد پرونده ی این قصه برای همیشه بسته میشد،دیگه زندگی ارزش موندن نداره همش شده روزمرگی و تکرار مکررات.همش شده کابوس کاش این پرونده برای همیشه بسته میشد.

گذشت...........

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد ولی باران نمی داند که من دریایی از دردم به ظاهر گرچه می خندم ولی اندر درونم سخت می گریم

 

 

 

پ.ن:حالم این چند روز خوب نیست ، از مطالبی که پارسال نوشته بودم و ثبت موقت بود یکی رو اینجا گذاشتم.

خیلی وقته سرم شلوغه.ژس از چندوقت امروز گفتم بیام یه سری به اینجا بزنم.

و شکست آینه ی احساسم

و فروریخت خون عشق از چشمانم

نه سودایی،نه ناله ای

بی صدا در خودم

مرده ام........

خیال روی تو برده قرار نیمه شبهامو

ـ روبرویت می نشینم،روبرویم مینشینی؟

ــ دیگر دوران تو  گذشت.

ـچرا؟

ـ چونکه زیرا

 و باز حسرتی تلخ و سکوتی تلخ تر از آن ـ در بغض های شبانگاهم ـ در جواب یک عبارت همیشگی که در جواب خیلی از چراهایم می آمد: چونکه زیرا

 

امشب عجب حال عجیبی دارم.فکر کنم یه ترانه امشب بگم.

 چقدر این دوبیتی تو ذهنم مرور میشه:

باز در کلبه ی تنهایی خویـــــــــش                                     عکـــس روی تو مرا ابری کرد

عکس تو خنده به لب داشت ولی                                     اشک چشمان مرا جاری کرد

 

یا این دو بیت از یه غزل:

با هرکه رفت رفت دلم مال من که نیست      این درد کهنه غصه ی امسال من که نیست

من بی دلم دلی که به نام تو کرده ام          دل دل نکن بزن زمین مال من که نیست

خدایا شکرت.

آدم چه روزایی رو تحمل میکنه.خوبه که خیلیهاش میگذره.

دقیقا ۱۰ دقیقه پیش چیزی دیدم که خیلی ناراحتم کرد.

مدتها بود فیس بوک نمی رفتم حالا که رفتم رفتم رو پروفایل یه سری دوستام پیام تبریک سال بفرستم که حالم دگرگون شد.یکی از دوستان لطف کرده بود به خاطر یه سری دلخوری هایی که مدتها پیش بوجود اومده و بعد هم حل شده بود اسم منو از تو فرندهاش حذف کرده بود.

اینجاست که آدم ناراحت میشه نه از دوستش  بلکه از خودش که چقدر در مورد بقیه خوب فکر میکنه و یه سری اینطورین.

نمیدونم شاید نه تقصیر اونه نه تقصیر من به قول یه بنده خدایی: این یه درس و یه اصل دستور زبانه فارسیه که همیشه بعد از تو او می آید.البته ما کاری به او هم نداریم.از اینکه به خاطر یه سری مسائل کوچیک یه سری کارا انجام بشه ناراحتیم.

 

 

سلام.عیدتون مبارک.

مدتیه که حال و هوای نوشتن ندارم،عید امسال هم آمد،دوباره تکرار مکررات.

خیلی وقته که دیگه زندگی برام تکراری شده.دیگه حال نمیده.رفتم تو نوشته های ثبت موقت وبلاگ که مال یک سال قبل بود و این مطلب رو پیدا کردم.یادم نیست مال کیه ولی قشنگه.

خیلی سخته ببینی

یه آهو اسیر

پنجه های یه شیر یشه

ولی تلخ تر از اون

اینه که ببینی

یه شیر اسیر

چشمهای یه آهو بشه !